Gdy byłam mała porzucono mnie z rodzeństwem przy bramie Stoczni. Rodzeństwo niestety nie przetrwało pierwszej zimy, ,a ja przyłączyłam się do grupy kotów i nauczyłam się jak złowić czasem jedzenie. Często bywałam głodna i samotna.. Najtrudniej było mi zimą bez jakiegokolwiek schronu na powietrzu.. Od zawsze pragnęłam mieć swojego człowieka i pełną miseczkę.
Z tydzień temu nie wiadomo czemu w nowej pracy pojawił się człowiek, który wyciągnął do mnie dłoń ze swoją kanapką, a ja z głośnym miaukiem z pustym bolącym brzuszkiem podbiegłam i otarłam się o nogi. Zjadłam odrobię i weszłam na kolana. I tak co dzień.
Duży nazwał mnie Szarusia i obiecał mi, że spróbuje mi pomóc jak tylko uda mu się poprosić weterynarza o odroczenie opłaty za moją sterylizację i leczenie choć do czasu jego pierwszej pensji, gdyż sam już długo był bez pracy.
Jestem wysterylizowana, odinsektowana, odrobaczona, z książeczką zdrowia, mam 2 lata, pięknie mruczę i wiem do czego służy kuweta. Szukam swojego domu na zawsze.
W lecznicy pozostał dług za mój pobyt i zabieg. Może ktoś z Państwa zechciałby pomóc w spłacie długu? (konto fundacji Viva)
tel. kontaktowy w sprawie pomocy lub adopcji: Maria Gdynia, tel.