Tauron (1201/12).
Uwielbiam tego psa, a on uwielbia wszystkich ludzi, bez wyjątku.
Zastanawiam się jak wcześniej żył, gdzie mieszkał, dlaczego stał się komuś zbędny.
Te pytania pozostaną jednak bez odpowiedzi. Zanim poznałam go bliżej, byłam pewna, że jest kolejnym, który już stracił nadzieję, a jednak na szczęście tak nie jest!
Nie jest obrażony na ludzi, nie złości się i nie skarży.
Czeka na spacery jak na zbawienie, a widząc nas na horyzoncie już z daleka zaczyna szaleć z radości. Najnormalniej w świecie uwierzył nam i my na głowach staniemy, aby tego zaufania nie zawieść. Czy nam się uda? Czy dotrzymamy słowa danego temu psu? Psu niemłodemu, bo około 8-9 letniemu. Bo choćby nie wiem jak się starał, wieku nie ukryje niestety. Ludzie często boją się zaprzyjaźniać ze starszymi psami.
Tauron dał nam się poznać z jak najlepszej strony.
Jest regularnym bywalcem naszego wybiegu.
Sprawuje się na medal - przyjazny do innych psów - jest świetnym terapeutą dla wielu z nich. Z ciekawością dziecka zagląda do naszych toreb, sprawdza kieszenie, poliże po ręku, pobiegnie za psem, aby za kilka sekund wrócić z uśmiechem na pysku i jak gdyby żył z nami od zawsze, położyć komuś łeb na kolanie. Ktoś, kto przełamie swoje wewnętrzne lęki, spojrzy na niego jako przyjaciela, nie przestraszy się metryki - zyska doskonałego towarzysza na wiele, wiele lat.