Rok 2008. Do schroniska trafiają szczenięta. Przerażone, brudne i siusiające ze strachu pod siebie. Reakcją na każdy ruch i gest człowieka była próba ucieczki-gdziekolwiek, do budy, za budę, pod budę, byle z dala od oczu i uszu. Trwało to całe tygodnie, miesiące, lata... Dziś jest niewiele lepiej. W schronisku, gdzie psów są setki nikt, ani wolontariusz, ani pracownik nie ma czasu pracować z wycofanym psiakiem, a już zwłaszcza z całym miotem przerażonych maluchów. Jednym z nich była Hiacynta. Nie znalazła domu jako szczeniak, a dziś po 7 latach... chyba już nawet nie wierzymy, że ktoś zechce podarować dom bojaźliwej schroniskowej biedzie w średnim wieku. Hiacynta nie jest szczęśliwą i towarzyską sunią. Jeśli ma możliwość obcować z człowiekiem bądź siedzieć samotnie w budzie wybierze to drugie... Dlaczego? Bo nie wie, że może spędzić radosne chwile u boku człowieka. Nie wie, że drapanie po brzuszku jest przyjemne, że każda trawka na łące pachnie inaczej. Nie wie... bo nikt nie pokazał jej, że nie warto się bać! Schronisko to nie miejsce, które naprawia ludzkie błędy nieodpowiedzialności. Tutaj nie ma ani czasu, ani warunków na naukę. To bieda, samotność i walka o to, by następnego dnia mieć co psiakom wsypać do misek. My nie potrafiliśmy pomóc Hiacyncie, i strasznie bolą nas serca. Ale Ty możesz! Możesz podarować jej to, czego nigdy nie miała: miłość, opiekę, zainteresowanie i przede wszystkim bezpieczeństwo, którego jej brak! Tylko w cichym, bezpiecznym domu sunia poczuje się pewnie na własnych łapkach. Dla niej nadszedł czas aby zacząć wszystko od nowa. Wiele cierpliwości i czasu będzie musiał poświęcić jej człowiek, by oddać jej te stracone siedem lat życia. Sunia da się pogłaskać, pozwoli zapiąć sobie smycz, choć na spacerze wciąż czuje się niepewnie i ostrożnie stawia każdy krok. Czasem przerażona zastyga w bezruchu. Spokojny ton, brak pośpiechu i wiara w jej możliwości pomogą jej przezwyciężyć strach przed tym co nowe. Hiacynta mogłaby zamieszkać w domu, w którym mieszka psiak spokojny, zrównoważony, potrafiący cieszyć się z chwil u boku człowieka. Przy pomocy psiego przyjaciela szybciej nauczy się żyć w ludzkim stadzie. Być może pomocny byłby również behawiorysta, który poradziłby nowym opiekunom jak "rozmawiać" z sunią. Jest zaszczepiona, regularnie odrobaczana i wysterylizowana. Nic więcej nie możemy już dla niej zrobić, teraz Twoja kolej! Wiemy, że opieka nad nią to wielka odpowiedzialność. Ale czym ona zawiniła, że tak smutne życie prowadzi? Zasługuje na danie jej szansy! Nie zrażaj się proszę kilometrami, transport jakoś zorganizujemy! Zastanów się, czy podołasz opiece nad naszą Hiacyntą. Służymy wszelką pomocą! Zadzwoń, a powiemy Ci o suni wszystko co wiemy!