Nazywam się Beza, to znaczy teraz tak się nazywam. Nie będę raczej oryginalna mówiąc, że moje życie było piekłem i dlatego trafiłam do azylu. To było piekło na ziemi. Pomimo tego, że jestem młodziutką, małą suczką całe dnie spędzałam na podwórku, na łańcuchu. Jedzenie dostawałam tylko wtedy, jak moja pani sobie o mnie przypomniała. Najczęściej byłam spuszczana z łańcucha na chwilę: „Żebym się najadła.” I tak było. Biegałam od gospodarza do gospodarza i zawsze trafiła się jakaś kromka chleba lub resztki z obiadu. Najgorsze było jednak to, że byłam już raz w ciąży. Nie było mi dane odchować potomstwa, szczenięta zostały po urodzeniu utopione. Moja gehenna trwałaby zapewne nadal, gdyby nie pewna kobieta, która nie mogła już dłużej patrzeć na moją niedolę. Tak trafiłam do azylu. Zostałam wysterylizowana, odrobaczona i zaszczepiona. Wkrótce będę w salonie piękności dla psów. Wprawdzie nie wiem co to znaczy, bo nigdy nie byłam w takim miejscu, ale wiem, że moja obecna opiekunka nie zrobi mi krzywdy. Bardzo się cieszę, że tu jestem, jedzenia mi już nie brakuje, jestem głaskana, rozpieszczana przysmakami i mogę nawet spać razem z moją opiekunką. Jestem szczęśliwa, że tak potoczyły się moje losy i mam nadzieję, że już nigdy nie stanie mi się krzywda. Wiem jednak, że nie mogę tu zostać na stałe, że muszę mieć swój własny domek i kochającego człowieka. Marzę o tym skrycie i wierzę, że kiedyś nadejdzie taki dzień, w którym ktoś się we mnie zakocha i będzie chciał mnie zabrać ze sobą do domu. Stowarzyszenie Pomocy dla Zwierząt "Azyl na Koziej" w Świebodzinie