Cześć. Mam na imię Reks. Nie jestem żadnym rasowym pieskiem, a szkoda! Może wtedy więcej ludzi byłoby mną zainteresowanych i nie tkwiłbym ciągle w schronisku. Rasowe pieski mają większe szczęście. A mnie ostatnio ciągle prześladuje pech… Schronisko jest dla mnie okropnym miejscem. Te boksy, które ograniczają moją przestrzeń. Uwielbiam biegać, ciągle coś robić, nienawidzę nudy i braku zajęcia. Do tego brak człowieka. Ja tak bardzo lubię ludzi. Lubię z nimi biegać i się do nich przytulać. Zawsze przynoszą mi coś dobrego do schroniska. Tylko dlaczego nie mogę ich mieć cały czas, na zawsze? Nie radzę sobie z tym wszystkim. Frustracja doprowadziła mnie do wygryzania sobie ogona. Ludzie mówią, że to źle, ale mi przynosi to ulgę… Miałem już dom dwa razy. Pierwszy Pan zachorował i nie mógł się już mną dłużej zajmować. Drudzy Państwo stracili do mnie cierpliwość. Faktycznie robiłem sobie co chciałem, biegałem gdzie chciałem, ale pozwalali mi na to, więc dlaczego miałem tego nie robić? Tak bardzo chciałbym wreszcie znaleźć swojego człowieka. Kogoś, kto będzie potrafił ze mną postępować i nie da sobie wejść na głowę. Bo ja taki trochę jestem, że jak zwęszę okazję to mogę coś wykombinować. Ale przecież nikt nie jest idealny. Co jeszcze mogę o sobie powiedzieć? Mam 7 lat i około 50 cm w kłębie. Jestem przyjaźnie nastawiony do innych psów, choć niektóre mnie denerwują. Ale przecież nie można lubić wszystkich. Szybko się uczę, potrafię takie komendy jak siad, łapa i waruj. W domu zachowuję czystość. Bardzo lubię też dzieci. Na smyczy chodzę bez problemów, a spuszczony z niej trzymam się opiekuna i przybiegam na zawołanie. Mam gęstą sierść, która będzie wymagała regularnej pielęgnacji. Nie wiem ile jeszcze tu wytrzymam. Czy znowu nie wygryzę sobie ogona. To jest takie trudne…Ale czy ktoś zechce mi pomóc? Przecież jestem tylko zwykłym, nierasowym psem, na którego nikt nie zwraca uwagi… Kontakt: