Są takie momenty w zyciu,że wydaje nam się,iż jesteśmy urodzonymi szczęście po złych chwilach przychodzą dobre, w myśl zasady raz na wozie raz pod wozem , po nocy zawsze wychodzi sońce a po burzy spokój czy jak to tam leciało . Wszyscy mamy chwile wzlotów i upadków , wszyscy, tylko nie Romuś ś ma pecha permanentnego,a jego życie to pasmo nieszczęść.Takich zwykłych, nie spektakularnych, takich nieszczęść, co mało się innym w oczy rzucają , i co sprawiają,ze się do nich przywyka i już nawet nie marzy,ze zycie może być lepsze. Miał to nieszczęście,ze urodził sie jako zwykły kundel pospolity , i to w dodatku wiedzieć czemu,ale czarne psy sa jakoś mniej adopcyjne.Jakby tego było mało , jeden zabek nie chciał rosnąć jak należy, tylko zdecydował się oglądać swiat i wypchnął się z pyszczka jak jakis kieł dzika.W dzisiejszych czasach, gdzie liczy się look juz na dzień dobry miał przechlapane.Pózniej było juz tylko gorzej, skoro znalazł sie w schronisku. Nie mam informacji jak i dlacezego , ale kiedy pierwszy raz zobaczyły go wolontariuszki miał (według wet. )ok 10-12 lat,a w oczach ogromny smutek i rezygnację.To było w 2010 roku.W tym momencie wydawało się,że jednak szczęście sie do Romusia uśmiechnęło , bo został wyadoptowany.Niestety , jak pech , to pech , Romus trafił na "ludzi" , którzy sie nim w ogóle nie zajmowali i jak sie póxniej okazało przekazali innej inna rodzina wiele lepsza nie była ( no bo jak pech, to pech...) , owszem ,jeść dali ale na tym kończyła sie opieka nad ś bynajmniej nie był pieskiem kanapowo-domowym, nie miał nawet budy , a za schronienie temu staruszkowi słuzyła rozwalająca się stara komórka, po której hulał wiatr, w zimie śnieg zajmował wszystkie kąty wpadając do wnętrza przez dziury w dachu i w ścianach, a woda w misce zamarzała... W takich lususowych warunkach mieszkał ten malutki, stareńki pieseczek.Z pieseczkiem mieszkało stado jego pcheł, które, chociaż niezmiernie liczne, swojego nosiciela nie ogrzały, a za to gryzły tak,ze spowodowały stan zapalny skóry. Kiedy jedna z Wolontariuszek dowiedziała się,ze Romuś juz nie mieszka juz z rodziną, która go wyadoptowała,i ze potrzebuje pomocy skontaktowała sie z jego "opiekunami" , załatwiła budę dla Romusia , prosiła o wyleczenie pieska ( opiekunowie mieli być z kosztów leczenia zwolnieni) , niestety , nie doczekała sie telefonu - zrobione, wyleczony, do zapłaty tyle i to okazało się,ze "ludzie" sie wyprowadzili a Romuś pozostał w komó bo po co komu stary, piękny inaczej , chory pies ? W chwili obecnej Romuś znowu przebywa w schronisku w Łowiczu , skóra jest wyleczona, jego ogólny stan zdrowia jest dobry, tylko jego serce jest juz połamane na milion kawałków.Biedak juz wie,ze nie jest nikomu potrzebny , zapewne uważa, że po prostu na nic lepszego nie zasłużył, jest przecież tylko małym , czarnym , małopięknym psem... My wierzymy,ze jest gdzieś Człowiek, który Romusia pokocha, i dla którego będzie on najpiękniejszy na świecie . Człowiek, który chociaz na ostatnie lata życia Romusia odmieni wreszcie ten jego podły los i pecha przegoni. Niestety - czas nie jest naszym sprzymierzeńcem , Jeśli wierzyć w pierwszą ocenę weta w kwestii wieku Romusia, to ma on już jakieś 15 lat, a moze i więcej...Dlatego bardzo , bardzo mocno prosimy -POMÓZCIE w poszukiwaniach. KONTAKT W SPRAWIE ADOPCJI:604 10 11 65 lub oraz