Po prawie 1,5 roku od adopcji, chcą oddać, jak zepsutą zabawkę, maleńkiego pieska, powołując się na zapis w umowie adopcyjnej. Dla nas to szok, w głowie się nie mieści, tym bardziej po stosunkowo tak długim czasie. Maksa adoptowali, gdy był maleńkim szczeniaczkiem, niestety, gdy dorósł to won; już tak nie cieszy, już się pobawili. Każdy pretekst jest dobry. Akurat w tym przypadku: "zle chodzi na smyczy czy nie mowy o pozostawieniu go pod sklepem". Nie wiadomo czy się śmiać czy płakać. Raczej to drugie. A tymczasem nasz maluszek Maks to: jak to taki młodziak, wesoły, żywy, kocha ludzi i dzieci. Ponadto jest bardzo grzeczny i posłuszny. Załatwia się na dworzu w ustronnym miejscu. Nie niszczy w domu. Jest wykastrowany.Czego chcieć więcej? Ot, taki prze kochany, uroczy, rudy lisek. Nie ma bladego pojęcia co go czeka. Jeżeli jak najprędzej nie znajdzie odpowiedzialnego opiekuna, to niestety, prosto z domowych pieleszy trafi do zimnego, schroniskowego boksu za kraty. Prosimy, nie pozwólmy. W schronie przepadnie. Świat o nim zapomni. Maks przebywa w Olsztynie, w obecnym domu stałym. Obawiamy się, że może go spotkać ze strony aktualnych opiekunów coś o wiele gorszego więc czas nagli. Istnieje możliwość dowozu-do uzgodnienia. Obowiązuje podpisanie umowy adopcyjnej. Kontakt: Krystyna