Czarny jak diabeł, rozkoszny jak aniołek i cenny jak brylant. A na dodatek mistrz dekoracji wnętrz! Jędrek to około 5 – letni mix labradora. Lśniący brunet, który kilka lat temu szczekał, warczał i był nietowarzyski niczym nosorożec. Dziś – energetyczny, rozmerdany, nadal lśniący, obłędny psiak o wyszukanym guście w kwestiach wystroju pomieszczeń – po prostu sam urok! Jędrula to pies, który nie znał domu, a głaski i mizianie były dla niego niemal zagrożeniem życia. Oddany za kratki przez właściciela, stracił wszelką nadzieję. Przy misce warczał i kłapał paszczą, ludzka ręka łatwo mogła stać się mięsną przekąską, zaś spacer na smyczy przypominał survivalowy trening. Zostawiony sam w domu nie płakał, niemniej architektura mieszkania… no cóż… nieco się zmieniała… Nic dziwnego – „domem” Jędrka była brudna, dziurawa buda, pożywieniem – miska z nędznym, śmierdzącym ochłapem, niedbale kopnięta w kierunku psa. Robale w psim brzuchu urządzały sobie dancingi, a pchły i kleszcze na futrze umawiały się na wieczorki teatralne. Pies był nieszczepiony, brudny jak wieprz, pazury jak u jaszczura. W uszach było bagno do spółki z gnojówką, nie zlikwidowane jajka sprawiały, że pies próbował gwałcić wszystko co się rusza i na drzewo nie ucieka. Dziś, po kilku latach ćwiczeń, treningu, smakołyków „w nagrodę” i nauki odpowiedniego dotyku ludzkiej ręki, Jędrek stał się niemal SuperPsem. Męskie klejnoty stracił pod skalpelem weterynarza, dowiedział się czym jest szczepienie, odrobaczenie i profilaktyka przeciwkleszczowa. Zrozumiał, że smycz nie jest tylko sznurkiem, na którego końcu dyszy zziajany właściciel, docenił wygodę samochodowej kanapy i smak michy pełnej pysznego, pachnącego mięska. Na widok dwunoga Jędrusiowy ogon wywija radosne ósemki, jęzor chlaszcze rozgłośnie. Z czworonogami Jędruś radzi sobie doskonale – te duże, powyżej kolana, toleruje i kocha. Te mniejsze – szczeniaki, małe psy, koty – stają się poobiednią przekąską, poprzedzoną wesołą pogonią. Z młodymi dwunożnymi Jędrek rozmawia chętnie, z przyjemnością poprzeciąga się sznurem, pobiega za rzucaną mu piłeczką, a nawet się powałkoni na trawie – trzeba tylko pamiętać, że ten psiak ma energię wystarczającą, by zasilić reaktor atomowy – małe dzieci mogą być nieco zdeptane… Ktoś mógłby zapytać – czy temu psu potrzeba w życiu czegoś jeszcze? Odpowiedź może być tylko jedna – oczywiście, że tak – Jędrek potrzebuje Domu!!! Co Mu z tego, że mieszka w hoteliku, że jest lubiany przez psy i kochany przez Ludzi? Co mu z tego, że micha jest pełna, a Człowieki miziają i głaszczą? To wszystko fajne i wspaniałe, ale… to tylko Dom Tymczasowy, hotelik, w którym Jędruś nie ma szans na zajęcie pierwszego miejsca. Ten kochający brunet ma tylko jedno marzenie – Własny Dom z Własnym Człowiekiem i ogródkiem do biegania. Pomóżmy Jędrkowi je spełnić. Człowieku Jędrka, odezwij się!