Cześć, jestem Dziurawiec. Skąd takie imię? Może działam łagodząco na zestresowane żołądki? ;). Mam 2 latka i paskudne przeżycia za sobą. Nie pamiętam w jakich okolicznościach straciłem dom. Chyba zostałem wyrzucony, a potem dotkliwie pogryzły mnie psy. Najważniejsze, że mam to za sobą i teraz mogę cieszyć się życiem. Pozwól, że troszkę Ci o sobie opowiem. Jestem całkiem sporym psiakiem, a moje rude futerko nie ma przełożenia na wredotę. Tak mówili, a ja nawet nie wiem co to jest ta wredota. Kocham ludzi. Ich obecność jest dla mnie wielką radością, dlatego zawsze staram się trzymać blisko. Kocham czuć przy sobie nogę pana, uwielbiam kiedy drapie mnie za uszkiem, kiedy Mizia i gada do mnie czule. Ufam bezgranicznie. Mam sposoby żeby okazać swoje uczucia. Z przyjemnością właduję się na kolana – nie całą masą oczywiście – ale na tyle żeby czuć na karku ludzki oddech. I takie tam rzeczy. Na pewno wiesz o czym mówię. Ale nie jestem ciepłą kluchą. Młody ze mnie psiak, więc i pobiegać i poszaleć lubię. Jeśli człek chce mi potowarzyszyć, pobawić się ze mną – ooch, nie posiadam się z radości. Psów nie atakuję. Po tym, czego kiedyś doświadczyłem trochę się ich obawiam. Nie nawiązuję z nimi bliższych kontaktów. Ludzie mówią, że to przez mój wzrok, którym ponoć rzucam im wyzwanie. W życiu nie słyszałem większej bzdury. Ja i wyzwanie? Dobre sobie! Po prostu dla mnie kluczem do szczęścia jest ludź i tyle w temacie. Koty? Niejadalne :). W niczym mi nie przeszkadzają. Potrafię słuchać, uczyć się. Nie rozumiem nieposłusznych psów. Umiem chodzić na smyczy i uważam, że pies powinien być wobec człowieka uległy. Wiem, jak należy zachowywać się w domu. Chciałbym już mieć swój. Najlepiej taki ze starszymi dziećmi lub bez potomstwa. Maluchy są tak żywiołowe, że mnie onieśmielają. Ze starszakami z pewnością się zaprzyjaźnię. Może szukasz takiego przyjaciela jak ja? Dziurawiec przebywa w okolicach Radomia. Jest zdrowy, wykastrowany, zaszczepiony i zachipowany. Obowiązują procedury adopcyjne (ankieta i umowa)