Na imię mam Ekler. Jestem 2 - miesięcznym małym szczeniakiem. Moja historia jest smutna i pokazuje, że człowiek nie zawsze jest dobry i nie zawsze można mu ufać. Wraz ze swoją siostrą zostałem wyrzucony na pastwę losu, na odludzie. Podejrzewam, że miał nas nikt nie znaleźć i mieliśmy umrzeć z głodu, zimna lub ………………….. nawet nie chcę o tym myśleć. Stało się jednak inaczej. Znaleziono nas bowiem i przywieziono do azylu. Jak się okazało byliśmy w krytycznym stanie i niezbędna była natychmiastowa wizyta u weterynarza. Pcheł mieliśmy tak dużo, że właziły nam do oczu, pyszczka i doprowadziły do tego, że mieliśmy anemię. To jednak nie wszystko, byliśmy również bardzo zarobaczeni i dlatego nie chcieliśmy nic jeść. Za szybko też odebrano nas od mamy, bo mieliśmy zaledwie około 6 tygodni. Dodatkowo byliśmy brudni i bardzo wystraszeni. Dotyk człowieka i jego widok powodował, że ze strachu chowaliśmy się w najbardziej niedostępne miejsca, byle tylko zniknąć z pola widzenia. Na szczęście jesteśmy już bezpieczni. Zostaliśmy odpchleni, odrobaczeni i zaszczepieni. Czekamy teraz w azylu na kogoś, kto zechce zapewnić nam kochający dom i nigdy nie przyjdzie mu do głowy nas wyrzucić. Musicie jednak wiedzieć, że dużo nauki przed nami. Musimy nauczyć się załatwiać swoje potrzeby na dworze, gryźć tylko psie zabawki, ale przede wszystkim musimy nauczyć się zaufania do człowieka. Czekamy na kogoś, kto pozwoli nam uwierzyć, że człowiek nie musi być potworem i że może połączyć nas najpiękniejsza przyjaźń do końca życia. Stowarzyszenie Pomocy dla Zwierząt "Azyl na Koziej" w Świebodzinie