Wołają na mnie Fanta (skrót od księżniczki Fantagiro) i chociaż jeszcze nie przyzwyczaiłam się do nowego imienia to bardzo mi się podoba. Wcześniej nikt się mną nie interesował, byłam jednym z kilkudziesięciu psów, bez imienia, opieki i domu. Moim „domem” był chlewik i duże podwórko. Urodziłam się w miejscu, gdzie pies traktowany był jak rzecz, towar na sprzedaż lub do rozmnażania. Mnie nie udało się sprzedać, więc zostawiono mnie do rodzenia kolejnych szczeniaków. Mimo młodego wieku (mam około 1 roku) zostałam już matką. Niestety nie miałam odpowiedniego wyżywienia i opieki, więc nie miałam nawet czym karmić maluchów. Bałam się czy w ogóle przeżyją. Na szczęście ktoś nas w porę stamtąd zabrał i się nami zajął. Bardzo się bałam, nie wiedziałam co się z nami stanie, gdzie nas zabierają. Bałam się wszystkiego, a już najbardziej ręki człowieka. Nie wiedziałam, że to miłe uczucie być głaskaną, że człowiek nie zrobi mi ani moim maluchom żadnej krzywdy. Do tego z ręki też można jeść, nawet smakuje bardziej niż z miski. No właśnie, mamy tu sporo jedzenia. Cieszę się, gdy widzę, że szczeniaki mają pełniutkie brzuszki, ale nie od robaków tylko od pysznego jedzonka. Jestem jeszcze nieufna, boję się cieszyć, że teraz będzie tylko lepiej, tak bynajmniej mówią moi opiekunowie. Teraz jesteśmy bezpieczni, pod dobrą opieką i będą szukane dla nas najlepsze domki. Chociaż nie wiem co to znaczy mieć domek, to po cichutku wierzę, że może zdarzy się cud i ktoś będzie chciał mnie i moje dzieci pokochać i zapewnić nam spokojne, szczęśliwe życie. Byliśmy też wszyscy u weterynarza. Jak już dojdę do siebie i troszkę przytyję (bo podobno widać mi same żebra) to zostanę wysterylizowana. Maluszki zostały przebadane, odrobaczone i odpchlone, dostały też witaminy i w odpowiednim czasie zostaną zaszczepione. Na razie mają spory apetyt, a w głowie im ciągłe zabawy. Widać, że są radosne, a jak one są zdrowe i żywiołowe to i ja czuję się szczęśliwa. Chciałabym wierzyć, że już nic złego nas nie spotka, że koszmar się skończył, a nasze życie będzie już tylko psią sielanką. Bardzo bym tego chciała. Czy jest na to szansa, że znajdzie się ktoś kto nam podaruje kawałek nieba na ziemi i potraktuje jak członka rodziny? Ktoś kto podzieli się swoją miłością i się nami zaopiekuje? Stowarzyszenie Pomocy dla Zwierząt "Azyl na Kozie" w Świebodzinie