ID: 1058
imię: Inka
płeć: suka
wiek: 7 lat
wielkość: średni
szczepienie: TAK (wścieklizna)
sterylizacja: TAK

dom: mieszkanie lub dom z ogrodem (z dala od ulicznego zgiełku)
dzieci i os. starsze: poleca się do osób starszych i starszych dzieci
inne zwierzęta: toleruje inne psy i suki
przeznaczenie: przyjaciel rodziny

w Schronisku od: sierpień 2010

charakter:
Inka trafiła do schroniska jako 2,5 letnia suczka. Jest psem "po przejściach", nie wiadomo jakich, ale odebrały jej "psiejstwo" - nie umie być psem, nie ma odruchów jak pies, nie umie reagować na głaskanie, cieszyć się, bawić, jest jednym wielkim przerażeniem. Potrzeba trochę czasu by złapać ją na smycz. W boskie, zwłaszcza gdy ma innego psa przy boku jest bardzo szczekliwa i wręcz „rzuca” się do krat gdy obok przechodzi jakiś inny pies. Gdy tylko wyciągnie się rękę w jej stronę od razu ucieka do budy, choć czasami stoi i poliże po ręce. Siedząc sama, nawet nie wychodzi z budy. Na spacerach musi iść blisko innego psa, którego „podpatruje” i zachowuje się podobnie. W grudniu 2013 Inka trafiła do DT na 5 miesięcy. Początki były bardzo trudne, a okres fajerwerkowy nie przyspieszał pracy. W ciągu tego czasu Inka zaczęła powoli się otwierać. Nauczyła załatwiać się na dworze, choć czasem zdarzały się jej ‘wpadki’. Każdy najmniejszy dźwięk przestał się źle kojarzyć. Zaczęła nieco merdać ogonem na widok swoich opiekunów czy smyczy. Nauczyła się nawet sygnalizować swoje potrzeby a także reagować na swoje imię. Zaczęła UFAĆ, ale niestety miewała także nawroty strachu. Niestety powrót do schroniska to dla Inki powrót do starych nawyków, ponowny strach przed ludźmi i spacerami. Inka PILNIE potrzebuje DT a nawet DS. Suczka uwielbia towarzystwo innych psów oraz dzieci. Jest totalnie nieagresywna i mimo strachu da ze sobą zrobić wszystko. Jest grzeczna przy zabiegach pielęgnacyjnych, ładnie jeździ autem. Szukamy dla Inki SPOKOJNEGO domu, w którym najlepiej aby zawsze ktoś był, gdzie będzie otoczona miłością, nie nachalną, tylko mądrą, będzie miała czas na naukę zaufania do człowieka. Trzeba mieć cierpliwość i rozumieć, że choć kraje się serce, kiedy chcemy ją pogłaskać, a ona ucieka w kąt i się kuli, trzeba być spokojnym i konsekwentnym -może nigdy nie doczekamy się, że się przytuli. W takich chwilach trzeba przypomnieć sobie, że to nie jest zwykły pies, tylko istotka bardzo skrzywdzona przecież przez kogoś z naszego gatunku-człowiek skrzywdzony też czasem do końca życia nosi swoją traumę na grzbiecie, a co dopiero pies? Idealny dom byłby z możliwością wyjścia Inki na dwór wg jej potrzeb, ale nie liczymy na cud, więc rozpatrzymy każdą opcję. Trzeba brać pod uwagę okres przejściowy dla suczki. Nowi ludzie i otoczenie mogą się równać ze stresem, ale liczymy na to że Inka przyjmie to prawidłowo.

Filmik Inki: