"Jeśli coś kochasz- puść to wolno. Jeśli wróci, jest twoje, jeśli nie- nigdy twoje nie było..." ( Antoine de Saint-Exupery) Nie miałem domu, nie miałem rodziny, żyłem okłamywany przez ludzi, których kochał , że bywało różnie, byli dla mnie całym światem.. Dbałem o nich, chodziłem z dziećmi na spacery, byłem ich dzwonkiem do drzwi, budzikiem do pracy i kiedy mnie czasem przytulali wierzyłem, że tak będzie zawsze..Pomyliłem się..Tego dnia kiedy mnie zostawili widziałem jak odchodzą... przez pierwsze dni myślałem, że wrócą..miałem nadzieję łem z nosem przy kratach i czekał wrócili.. Wiedzą gdzie jestem, wiedzą, że cierpię a mimo to nie wrócili ! Nigdy nie byli moi, oni wybrali wolność a dla mnie wybrali samotność i nie pytali mnie o zdanie. Tutaj gdzie jestem dostałem nowe imię, jeszcze tak do mnie nie wołają ale widziałem, bo napisali na kartce na moim ciasnym boksie - Rudolf nr 17. Tak sobie myślę,że może się przyzwyczaję... chociaż kolega z kojca obok radzi żebym się jednak nie przyzwyczajał, bo i tak dla wszystkich tutaj jestem zwykłym kundlem i nikt ze mną rozmawiał nie będzie. Chciałem się z nim zaprzyjaźnić, merdałem do niego ogonem ale on twierdzi, że jest rasowy i niedługo potrupta do domu. Chyba też chciałbym być rasowy...i chciałbym pójść do domu.. Czekam w schronisku w Łodzi, przy ulicy Marmurowej 4 Rudolf nr 17