Jest absolutnie przepiękna, 24 kg panna, jasna i ma grube futro. Każdy w niej widzi co innego: niedźwiedzia polarnego, shibę, jasnego wilka – krotko mówiąc piękny rasowy kundel. Zwraca uwagę w parku.A przy tym łagodna, przyjacielska, tuli się do ręki. Swojemu człowiekowi ufa bezgranicznie. Uwielbia pieszczoty, lubi być głaskana, masowana, przytulana na wszystkie strony. Johanka kocha długie spacery ale jeśli przez dzień dwa nie ma na to czasu potrafi zadowolić się także kilkunastominutowymi wyjściami na siku i rekonesans okolicy. Rodzina, która ją adoptuje musi zaakceptować mokre, ubłocone łapy ponieważ dziewczyna jest psem szuwarowo-brodzącym. Wchodzi absolutnie w każdą wodę, którą napotka a najchętniej w błotniste kałuże. Johanka powinna także uczyć się, rozwijać. Jest młodziutka i bardzo pojętna. Szuka więc człowieka, który będzie spędzał z nią czas na nauce i zabawie. W tej chwili zna komendę siad (siad z zatrzymaniem), leżeć, nos i już coraz częściej przychodzi na zawołanie. Niechętnie odchodzi za obcym – woli trzymać się blisko swojego człowieka. Teraz uczy się chodzenia na luźnej smyczy – sporadycznie pociągnie ale już coraz rzadziej. Czasem zdarza jej się łapami naskoczyć zwłaszcza gdy jest rozbawiona lub gdy przybiega, bo się czegoś wystraszyła. Takie szczenięce zachowania. Nauczyła się wsiadać do samochodu i w czasie podrózy leży sobie spokojnie. Czasem obawia się wejścia w niektóre drzwi lub długie i ciemne korytarze. Natomiast ruch uliczny na Puławskiej czy Al. Niepodległości w ogóle jej nie przeszkadza. Jest takim psem, który człowiekowi może towarzyszyć wszędzie. Można z nią iść do biura, do kawiarni i na długi miejski spacer a także pojechać na wakacje. Chętnie i ładnie bawi się z psami wszelkimi, trochę jak szczeniak. Z kotem, po bardzo trudnym wstępie, też sobie stosunki ułożyła. Od czasu do czasu wodzi za nim wzrokiem, śledzi gdy ten idzie do kuwety lub miski ale jest to raczej dziecięce zainteresowanie. Do dzieci na spacerach podchodzi by powąchać i jest przy tym bardzo sympatyczna. W domu leży na środku przejścia, tak żeby wszyscy musieli wokół niej chodzić – nie interesuje ją jej własne posłanie. Gdy ma mniej spaceru i jest trochę znudzona lubi popodgryzać np. książkę leżącą przy łóżku ale wystarczy jej dać gryzak lub pluszaka i książka uratowana. Bez problemu zostaje sama z kotem 6 godzin. Podejrzewam,że spokojnie wytrzyma normalny dzień pracy. Ktoś kto ją adoptuje będzie wielkim szczęściarzem. Sunia mieszka w domu tymczasowym w Warszawie. Obowiązują procedury adopcyjne (ankieta i umowa)