Maniek to piękny, radosny, pełen życia 9 letni husky z trudną przeszłością. Sądząc po maści i posturze najprawdopodobniej ma domieszkę owczarka szwajcarskiego, natomiast oczy, uszy i temperament – ewidentnie husky.. W wieku ok. 7 lat został oddany do schroniska, w którym jestem wolontariuszem. W azulu spędził około roku. Nie ukrywam, że Maniek był bardzo trudnym psem, właściwie wszyscy się go bali, na wyprowadzaniach nie miał nawet zakładanej obroży, tylko był "łapany na lasso" – pętlę robioną z końcówki smyczy. Był bardzo rozchwiany emocjonalnie, właściwie to ciągle powarkiwał. Dopiero po jakimś czasie pracy z nim okazało się, że często wynikało to ze strachu przed człowiekiem powodowanym trudnymi przejściami, ale często to burczenie wynikało właściwie z radości, po prostu z podekscytowania ;) Po prawie 8 miesiącach cotygodniowych spotkań udało mi się nawiązać z nim kontakt na tyle, że zdecydowałam się zabrać go do domu, na "tymczas". W schronisku miał etykietkę "agresywny do dzieci i innych zwierząt" wręcz "nieadoptowalny". Przez wzgląd na jego urodę było nim spore zainteresowanie, ale jako że powarkiwał na wszystkich, którzy się do niego zbliżali – nikt go nie chciał. Po paru miesiącach pracy z nim (już po adopcji), zaczęliśmy się domyślać o co chodzi. Maniek musiał być bity i to chyba bardzo często. Panicznie się bał gwałtownych ruchów ręki, kładł się do ziemi nawet od gestykulacji przy mówieniu. Najprawdopodobniej był też trzymany na łańcuchu. Byliśmy chyba pierwszymi ludźmi, którzy pokazali 8-letniemu psu, że człowiek może głaskać, a nie tylko bić.
Stał się naszym wspaniałym kompanem do biegów i wycieczek górskich, doskonale zachowuje się mieszkając w małym mieszkanku z dwojgiem dorosłych, małym dzieckiem i trzema kotami. Niestety, w tej całej przyjaźni zagapiliśmy się, rozleniwiliśmy jako opiekunowie tymczasowi i Maniek się u nas zasiedział, a sytuacja ostatnio zmieniła nam się na tyle, że teraz dom stały jest mu potrzebny bardzo pilnie – mąż na stałe pracuje w innym mieście, a ja jestem w zaawansowanej ciąży z drugim dzieckiem i po prostu wielkimi krokami zbliża się czas kiedy przestanę sobie samotnie radzić z huskim...

ZALETY:
- piękne oczy i nietypowe umaszczenie:)
- całkiem ładnie chodzi na smyczy
- nie niszczy niczego w domu
- nie hałasuje, na ogół nie szczeka
- dobrze dogaduje się z kotami
- raczej ignoruje inne psy, a jeśli już to zwykle ma ochotę się bawić, bardzo rzadko wykazuje niechęć lub agresję
- nie wykazuje agresji do ludzi, nie atakuje, zawsze najpierw ostrzega jeśli ktoś mu się nie podoba
- do znajomych mu osób jest bardzo przyjaźnie nastawiony, jak przychodzą do nas goście to jest pierwszy pieszczoch do głaskania
- jest raczej leniwy, nie wymaga już tak długich biegów, dużego wysiłku fizycznego

WADY:
- klasyczne dla huskiego – temperament, żywiołowość, "gadatliwość", gubienie sierści, i takie tam typowe dla tej rasy
- zawsze musi mieć ostatnie słowo, dalej często powarkuje, co może być mylnie odbierane jako agresja, a on po prostu musi zawsze odpyskować jak mu się coś nie podoba
- nie lubi być głaskany przez obcych, co czasem jest trudne bo przez wzgląd na jego urodę wielu ludzi czuje silną potrzebę podejść i go pogłaskać...
- kiepsko stróżuje, często mąż wejdzie już do domu zanim on się łaskawie obudzi, zdarza się też, że ktoś z rodziny wejdzie do domu i przyjdzie do mnie do kuchni, w której niewzruszony Maniuś dalej wytrwale pilnuje czy coś mi przypadkiem nie spadnie przy gotowaniu ;)

Warunkiem adopcji jest wizyta przed i po adopcyjna oraz podpisanie umowy adopcyjnej. Nie wydamy psa na łańcuch ani do kojca, a do mieszkania tylko po spelnieniu określonych warunków.