Niunia. Różowo-kremowa czekoladka. Karmelowy nos, bursztynowo-zielone oczy. Trochę kawy, trochę wafelka. Kolory rzadko spotykane u psa- Niunia jest wyjątkowa i zwraca na siebie uwagę. W azylu już ponad dwa lata. Ukochany opiekun Niuni i jej psiego przyjaciela, Maksa, trafił do domu opieki społecznej. Dla obu stron była to bolesna rozłąka. Niunia ostatnie kilka lat życia spędziła w domu, spała na kanapie, była szczęśliwa i zadbana. Nagle straciła wszystko- nie wiedziała, dlaczego, przerażoną zamknięto nagle w zimnym boksie. Wkrótce potem odszedł Maks. Czy może być gorzej? Na szczęście dzięki pracy w schronisku zaczęła otwierać się na ludzi i nową sytuację, szczególnie ukochała sobie (ze wzajemnością) swoją schroniskową opiekunkę Asię. Niunia nadal boi się obcych, dzieci, gwałtownych ruchów, hałasu... ale umiarkowanie, nie robiłabym z tego problemu. Jak kogoś pozna- kocha na zabój i ufa w 100%. Przy przewodniku niestraszne jej grzmoty i krzyczące dzieci. To bardzo mądra, wrażliwa suczka wpatrzona w swoją opiekunkę, słuchająca uważnie, co się do niej mówi. Bardzo ładnie chodzi na smyczy, nie sprawia problemów. Szybko pokonuje pierwszą nieśmiałość. Idealnie dogaduje się z psami i suczkami. Koty na dworze gania ale można to jeszcze sprawdzić w kociarni. A teraz dlaczego Niunia ma prawie zerowe szanse na dom. Po pierwsze, wiek: ciężko go dokładnie określić, bo zachowuje się jak młodziak jednak to już babcia- ma ok. 11-13 lat. Zupełnie na tyle nie wygląda. Nie jest babcią, która ledwo obejdzie blok. Lubi wyprawy do lasu i bieganie po trawie. Słyszy, widzi, jest kontaktowa. Po drugie Niunia ma chore nerki (przewlekła niewydolność nerek) ale aktualnie jej stan jest stabilny, czuje się bardzo dobrze. Co 2-3 miesiąca musi mieć kontrolę, bierze swoje leki i jest na diecie. Tyle. Niunia przebywa w azylu w Warszawie, szuka domu na terenie Warszawy i okolic. Domu najlepszego na świecie. ,