Chodzę do schroniska od roku. Widziałam wiele smutnych oczu. Słyszałam psi płacz. Czułam na sobie spojrzenia, z nadzieją na ratunek. Choć w świecie po drugiej stronie krat jestem często, Kropka nie zauważyłam. Przypadek sprawił, że pewnej soboty znalazłam się blisko jego boksu. Jego towarzysze wyszli na spacer, a on wbity w kąt budy nawet nie drgnął. Wzięłam go na ręce. Przytuliłam, a on cały trzęsący się z zimna wcisnąć swój łebek pod moje ramię. Nie chciał iść na spacer. Kiedy postawiłam go na trawie pomyślałam, że jego nóżki, jak zapałki nie utrzymają jego ciężaru. Stał nieruchomo, patrzył przed siebie i ani drgnął. Ogonek przyklejony do brzuszka. Strach... Nie, to nie strach, to przerażenie. KROPEK bał się zrobić choćby mały krok do przodu. Bo po co ma iść do przodu, kiedy jego świat zatrzymał się w miejscu 4 sierpnia 2015 roku, gdy jego pani odjechała do domu spokojnej starości, a on, też staruszek, nie pojechał razem z nią, tylko trafił do miejsca, które dla starych psów często jest wyrocznią... Tak więc mały, kilkukilogramowy KROPEK, z 10letnim bagażem psich doświadczeń stoi w miejscu i traci nadzieję na szczęśliwy koniec swojej historii. Stoi i boi się, że raz wytargana mu wolność nigdy do niego nie wróci. KROPEK przebywa w Schronisku w Bielsku-Białej. Został przeniesiony do ciepłej szczeniakarni, dobra dusza Basia uszyła mu dresik, który grzeje jego stare plecy. Ale wszystko to, nie sprawiło, że KROPEK uwierzył, że może być jeszcze psem, a nie umierającą kulką w schroniskowym boksie... Kropek pilni potrzebuje domu. Nie zostało mu wiele czasu. Czy znajdzie się dobra dusza, która sprawi Kropkowi najwspanialszy prezent na świecie?? Kontakt w sprawie adopcji: Kasia (po godzinie 15tej), , , ?t=22831.