Kiedy miałem 2 miesiące trafiłem do "domu". Kupili mnie za marne grosze od jakiegoś gospodarza. Byłem białą, małą kuleczką. Mówili do mnie "szczeniaczku, misiu, pieseczku". Taka sielanka trwała dobre 7 miesięcy. Potem nagle z dnia na dzień tych pieszczot było coraz mniej. Często nie miałem wody w misce, jedzenie jak się komu przypomniało. Spacery "na siłę", bo nikomu się nie chciało :( Dlaczego tak się to zmieniło? Przecież nie jestem duży, jestem milusi, cudowny. Niestety moje szczęście skończyło się kiedy nie ukończyłem jeszcze roku. Pewnego dnia, historia stara jak świat, ludzie włożyli mnie szybko do samochodu i równie szybko z niego wyrzucili. Niestety :( wylądowałem na ulicy. Poturbowany biegłem za nimi, nie wiedziałem co się dzieje... i tak sobie od tej pory chodziłem po Czempiniu. Chodziłem, szukałem jedzenia, wody. Byłem koszmarnie brudny. Zacząłem unikać ludzi, bo niektórzy kopali :( Zacząłem się zwyczajnie bać. Schowałem się pod ławkę w parku koło kościoła, tam zasnąłem. Nagle poczułem szarpnięcie, klatkę, samochód i ........ schronisko. Tak kochani z pięknej poduszki wylądowałem w kojcu :( Mimo to, zobaczyłem, że nie poduszka się liczy a LUDZIE. W Gaju mam mnóstwo wolontariuszy, którzy mnie kochają. Wiem, że siedzę w kojcu, wiem, że zimno w nocy, ale spacery i głaski to wynagradzają. Szkoda, że nie codziennie, ale nie można mieć wszystkiego. Jestem młodziutki i kochaniutki. Dogaduję się z psami, kotów też nie zjem. Daj mi szansę na normalne życie. Schronisko w Gaju koło Śremu (Poznań) Karolina Schronisko w Gaju Adopcje psów