Luśka to historia o tym, jak trudno wyrwać się z bezdomności... Wiemy o tym bardzo dobrze, bo od ponad 4 lat bezskutecznie próbujemy znaleźć jej dom. Kilka tygodni temu byłyśmy z nią na rutynowych badaniach. Przyszły wyniki, diagnoza jest miażdżąca - podejrzenie nowotworu. Lusia nie ma już czasu, a naszym i jej marzeniem jest, żeby resztę życia spędziła jako czyjeś oczko w głowie, czyjaś pupilka. A nie tylko jako jedna z wielu, którym obiecałyśmy znaleźć dom, ale nie zdążyłyśmy... Historia Luśki jest smutna. Do schroniska trafiła bardzo wcześnie. Być może jej opiekun nie spodziewał się, że suczka będzie ważyć 30 kg. Szczęśliwie udało się Luśkę wyrwać z tego piekła, przewieźć do podwarszawskiego hoteliku. Mijają miesiące, lata, a o nią przez cały ten czas nie zapytał . Jest duża, jest szara, jest zwykła. Zbyt zwykła, żeby dać jej dom? Luśka w hotelu dała się poznać jako wesoła, kontaktowa sunia. Ma w sobie coś z owczarka, więc lubi się uczyć i słuchać opiekuna. Nie wymaga uwagi od każdej osoby, która odwiedza hotel, ale za uwagę opiekunki zrobi wszystko. Jest już starszą panią, ma ok. 8 lat, więc nie w głowie jej przełajowe biegi. Zdecydowanie woli spędzać czas w domu, odpoczywając przy człowieku Potrafi chodzić na smyczy. Zachowuje czystość w domu. Wiemy, że psów w potrzebie są tysiące. I że tysiące odchodzą same, zapomniane, niczyje.. Luśka nie potrzebuje wiele. Pełna miska, własne legowisko, drapanie za uchem. Wierzymy, że gdzieś jest ktoś, kto spojrzy na nią sercem i zechce jej swoje serce ofiarować. Na ten ostatni czas. Żeby nie odeszła zapomniana. Żeby udało nam się jej udowodnić, że jest coś warta i zasługuje na to, co najlepsze. Na swój dom... Zadzwoń: Obowiązuje ankieta, wizyta przed adopcyjna, podpisanie umowy adopcji psa. Psy wydajemy tylko do mieszkania z człowiekiem w domu lub mieszkaniu, nigdy do budy bądź na łańcuch. Zastrzegamy sobie prawo wyboru najlepszego domu dla psa.