Historia Maksia jest smutna, okrutna… Łza w oku się kręci, a serce żal ściska.
Jakim bezdusznym musiał być człowiek, co nie miał litości dla tego psiska!
Uwiązał do pieca na krótkiej smyczy i jak więźniowi kaganiec założył,
Nie wziął na spacer, nie czesał sierści, nie karmił, lecz głodem nieludzko morzył.
Chudy i brudny, do cna wyczerpany, odziany w insekty i żywe rany
Cierpiał nasz Maksio prawdziwe katusze, aż wreszcie zjawiły się dobre dusze.
Pomogły gasnące już życie ocalić, rozbite w kawałki psie serce znów scalić
Wskrzeszając na nowo płomień ufności i ucząc od podstaw ludzkiej miłości.
Max czeka na swoją szansę!