Migotka zamieszkała w schronisku jako małe 3-miesięczne szczenię i nigdy nie doznała prawdziwej miłości. Aż trudno uwierzyć, że nikt nie pokochał takiego maleństwa. Przebywa w schronisku od listopada 2004 roku, gdzie trafiła z jednej z konińskich ulic. Do tej pory nikt nie interesował się jej losem, nikt o nią nie pytał, nikt jej po prostu nie chciał. Od początku potrzebowała sporo czasu by oswoić się z całą sytuacją, bała się ludzi, bała się dotyku, smyczy. Ufała tylko jednej osobie, być może to przekreśliło jej szansę. Na początku próbuje odstraszyć nowo poznanego człowieka szczeniakiem, lecz osoba, która poświęci jej naprawdę sporo czasu i uwagi, jednocześnie nie zrazi się- zyska wspaniałego przyjaciela. Przy bliższym kontakcie suczka daje się miziać, głaskać i dotykać. Dzięki pracy zaangażowanych wolontariuszy nauczyła się chodzić na smyczy, co zawsze sprawiało jej wielką trudność, bała się, uciekała. Jest czujną, a zarazem kochaną, sympatyczną suczką. Urodziła się około IX 2004r. ma już swoje lata, a mimo to trzyma się, jest w świetnej formie fizycznej. Może to czas by na stare latka pomóc jej i znaleźć NOWY DOM. Suczka zmierza się jeszcze z jednym strachem jakim jest burza, bardzo się wtedy boi - do tego stopnia, że pokona każde ogrodzenie.. Boi się obcych więc ujada i szczeka, może być to plus dla kogoś kto szuka czujnego psa. Jednak Migotka nie mogłaby zamieszkać na otwartej przestrzeni i pozostawiona sama w burzliwe dni wtedy na pewno ucieknie. Poszukujemy dla niej kochających i cierpliwych właścicieli. Szukamy kogoś kto będzie chciał choć na stare lata odmienić jej los... Serce pęka kiedy pomyślę sobie, że schronisko traktuje jak swój dom i w nim odejdzie :( Przeszła oczywiście zabieg sterylizacji.