Imię: Ludwiczek, choć kiedyś nie miałem imienia… Rasa: Jamniczek Wiek: 8 lat, choć czuję się na 4… Reporter: Do Ośrodka trafiłeś nagle i pozostajesz anonimowy, nikt nic o Tobie nie wie. Pół Wrocławia snuje o Tobie opowieści. Plotka goni plotkę. Wszyscy chcą wiedzieć kim jesteś! Ludwiczek: Ja? Najzwyklejszym psem świata. Podobno jestem podobny do jamnika. R: Masz rodowód? L: ahahahahaha, no pewnie, tylko gdzieś zgubiłem 13 pokoleń temu! ;) R: Żarty na bok, jak trafiłeś do Ośrodka? J: Wyrzucili mnie… Nigdy w życiu nie było mi za dobrze, ale jak mnie wyrzucili na zbity pysk to już było tragicznie. Nie miałem co jeść, gdzie spać, jadły mnie pchły, strasznie swędziało i piekło! Pewnego dnia położyłem się pod płotem pewnej Pani, bo już nie miałem siły iść dalej… I ta Pani się bardzo zdenerwowała, gdzieś dzwoniła, płakała. Mi już było wszystko jedno. Później przyjechali tacy Państwo, Ela i Miron, i mnie zabrali. R: Jesteś strasznie chudy, jesteś na diecie? J: Byłem, ta dieta nazywa się zagłodzenie psa. R: Masz dziewczynę? J: Mamy tu trochę suczek w Ośrodku, ale jakoś nie bardzo mnie interesują. Byłem na krótkiej terapii radzenia sobie z uderzeniami testosteronu do mózgu (kastracji – przyp. red.), jestem spokojny i opanowany. R: Co najbardziej lubisz robić? J: Przytulać się! R: Gdybyś mógł wybierać, gdzie chciałbyś być za 5 lat? J: We własnym domu, gdzie miałbym Pana, ciepłe posłanie i pełną miskę. W miejscu, gdzie byłbym kochany i mógłbym kochać. R: Tylko tyle? Na pewno marzysz o czymś jeszcze! J: Marzę tylko o domu, takim prawdziwym, do końca życia. R: Czego Ci życzyć? L: DOMU !!! Kontakt ws adopcji: Fundacja Matuzalki Ela: