Mam na imię Afir. Afirek. Mam około pięciu lat i najkochańszą mordkę na świecie. Tak twierdzi moja hotelikowa opiekunka, a ja jej wierzę. Podobno jestem rozbrajający, taki ,,kochany, dobry dzieciak". Taki wesoły i pełen energii, mimo tego, co mnie spotkało. Cóż... Rzeczywiście - jestem wesoły :) Jakże mogłoby być inaczej, kiedy udało mi się opuścić schronisko, uciec śmierci? Miałem umrzeć, a będę żył, czyż to nie powód, do olbrzymiej radości? :) Kocham wszystko i wszystkich - ludzi, inne psy, mogę mieszkać chyba w każdym domu i na pewno bardzo odwdzięczę się opiekunowi za wszelkie okazane dobro. Na razie nie umiem samodzielnie chodzić - być może kiedyś się nauczę? Nie umiem nawet machać ogonem na widok twarzy opiekunów, ale to również może się zmienić. Potrzebuję pomocy przy siusianiu - być może kiedyś nie będzie mi już potrzebna? Nade wszystko jednak potrzebuję człowieka, który pokocha mnie takim, jaki jestem. Przyjaciela na dobre i na złe. To jedyne, czego nigdy nie przestanę potrzebować. To jedno nigdy się nie zmieni. Wszelkich informacje w sprawie mojej adopcji udzieli moja opiekunka, Beata. Adoptując psa, bierzesz na siebie odpowiedzialność za jego los na resztę jego życia. Psa nigdy nie można porzucić. Żaden wyjazd, kłótnia w rodzinie, narodziny dziecka czy przeprowadzka nie zwalniają nas z człowieczeństwa. Zwierzę nie jest rzeczą!