Johanka vel Joszi Cud, miód, malina. Jest absolutnie przepiękna, duża, jasna, futro grube. Każdy w niej widzi co innego: niedźwiedzia polarnego, shibę, jasnego wilka – krótko mówiąc piękny rasowy kundel. Zwraca uwagę w parku. A przy tym łagodna, przyjacielska, tuli się do ręki. Swojemu człowiekowi ufa bezgranicznie. Uwielbia pieszczoty, lubi być głaskana, masowana, przytulana na wszystkie strony. Johanka kocha długie spacery ale jeśli przez dzień lub dwa nie ma na to czasu – bez problemu zaakceptuje kilkunastominutowe wyjście na siku i rekonesans okolicy. Rodzina, która ją adoptuje musi zaakceptować mokre, ubłocone łapy ponieważ dziewczyna jest psem szuwarowo-brodzącym. Wchodzi absolutnie w każdą wodę, którą napotka a najchętniej w błotniste kałuże. Powinna także uczyć się, rozwijać. Jest młodziutka i bardzo pojętna. Szuka więc człowieka, który będzie spędzał z nią czas na nauce i zabawie. W tej chwili zna komendę siad, leżeć i przychodzi na zawołanie zwłaszcza jeśli w kieszeni są dobre smaczki. Niechętnie odchodzi za obcym – woli trzymać się blisko swojego człowieka. Ładnie chodzi na smyczy i wie, że przed przejściem dla pieszych trzeba zrobić siad. Nauczyła się jeździć samochodem i w aucie spokojnie sobie leży. Obecnie uczymy się jeździć tramwajem i nie szukać jedzenia na trawnikach. Czasem zdarza jej się łapami naskoczyć na człowieka zwłaszcza gdy jest rozbawiona lub gdy przybiega, bo się czegoś wystraszyła. Takie szczenięce zachowania. Problematyczne jest wchodzenie w niektóre drzwi, korytarze i ciemne zakamarki ale jeśli raz już takie miejsce oswoi – nie ma problemu. Natomiast ruch uliczny na Puławskiej czy Al. Niepodległości w ogóle jej nie przeszkadza. Potrafi zachować się na poczcie – czekać w kolejce i grzecznie stać przy okienku. Jest takim psem, który człowiekowi może towarzyszyć wszędzie. Można z nią iść do biura, do kawiarni i na długi miejski spacer a także pojechać na wakacje. W stosunku do psów jest uległa. Trochę boi się gdy inne psy są zbyt natarczywe lub dominujące. Podkula wtedy ogon i ucieka do swojego człowieka. Nie ma w niej krztyny agresji. Oczywiście uwielbia także gonitwy i zapasy z zaprzyjaźnionymi koleżkami i koleżankami. Z kotem, po bardzo trudnym wstępie, też sobie stosunki ułożyła. Od czasu do czasu wodzi za nim wzrokiem, śledzi gdy ten idzie do kuwety lub miski ale jest to raczej dziecięce zainteresowanie. Nawet nie mruknie gdy kot zajmuje jej posłanie czy wyjada z miski. Johanka ma niewiele kontaktu z dziećmi. Póki co trochę obawia się energii małych dzieci. Ze starszymi, zwłaszcza tymi które mają trochę więcej cierpliwości pewnie się zaprzyjaźni. W domu leży na środku przejścia, tak żeby wszyscy musieli wokół niej chodzić. Gdy ma mniej spaceru i jest trochę znudzona lubi popodgryzać np. książkę leżącą przy łóżku ale wystarczy jej dać gryzak lub pluszaka i książka uratowana. Bez problemu zostaje sama z kotem 6-7 godzin. Więcej nie sprawdzałam. Jest cichutka – w domu nie szczeka gdy odzywa się dzwonek do drzwi. Ten kto ją adoptuje będzie szczęściarzem. Waży 24kg, jest zaszczepiona na wściekliznę, ma czip. Przed nią kolejne szczepienie i sterylizacja. Dziewczynka mieszka w domu tymczasowym w Warszawie. Obowiązują procedury adopcyjne (ankieta i umowa)