Rysiek, około 5letni przytulas. Przebył długą drogę ku dobremu życiu, ze wschodu, z okolic Lublina trafił na zachód, do dolnośląskiego Lubina.
Wielki, przytulaśny niedźwiadek w domu, ogonek ciągle w ruchu, niczego nie niszczy i nie ściąga w kuchni, no chyba, że w pokoju jest stolik na wysokości mordki, to się poczęstuje. Degustator serów francuskich i polskiej makreli.
U weterynarza bardzo grzeczny, daje sobie wszystko zrobić i ciekawski, na maxa zwiedza gabinet ciągle machając ogonkiem. Macha ogonkiem nawet przy robieniu zastrzyku.
Wielkie dziecko, latające ciągle z zabawkami i piłeczkami, i kochające poleżeć w nogach ludzkich z maskotką w pysku. Zna komendy siad, łapa i na miejsce. Po jedzeniu lubi przyjść, spuścić głowę i czekać na masaż, wtedy głaskanie i mizianie miłe widziane. Świetny budzik, rano z prędkością światła pędzi na dźwięk telefonu, żeby nikt nie zaspał do pracy, ale przede wszystkim, żeby śniadanko nie uciekło, a i łąka nie pozostała samotna. Uwaga jedzonko jest zawsze najważniejsze!
Kocha ludzi, gości w domu wita machaniem ogona i nie odstępuje na krok, tym bardziej, kiedy zasiądą do stołu, wtedy ich uwielbia, a kiedy zbierają się do domu, to szykuje się z nimi na spacer. Lubi podszczypywać z miłości i rozdawać buziaki.
Generalnie lubi suczki, w domu przebywa z rezydentką i się jej podporządkowuje. Na spacerach różnie, czasami psiaki są mu obojętne, a czasami się nakręci, generalnie samców mniej lubi, no cóż męskie ego.
Spacery są dla niego wyzwaniem, tu odzywa się maratończyk. Pędzi na łąkę z prędkością światła, zatrzymując się jedynie na pozostawienie wiadomości na przydrożnych żywopłotach, aż sobie lubi podszczekiwać z radości. Gna go w świat, chce zwiedzać i biegać. Musi być jednak na lince, gdyż na spacerze, nie reaguje na komendy i spuszczony nie wróci. Raz zwiał i odnalazł się na giełdzie przy stoisku z kiełbaskami. Tu jeszcze sporo pracy przed nim, przysmaki i przychodzenie na komendę „do mnie” są ok w ogrodzie, ale na spacerze, raczej go to nie interesuje, no bo po co... Świat jest taki nieznany i interesujący... Zresztą trzeba też uważać, otwierając drzwi, bo chłopak potrafi wystrzelić w świat, chociaż coraz częściej już reaguje na komendę „zostań”.
Kochany, uśmiechnięty, chrumkający na spacerach i lubiący poleżeć sobie na ogrodzie w wykopanej dziurze, lub pokąpać w misce z wodą.
Jeśli chcesz adoptować, wypełnij ankietę:
Agnieszka

?f=2&t=21