Wiórka znana również jako Meliska to malutki piesek pełen sprzeczności. Z jednej strony – to pies bezproblemowy w codziennym życiu (łagodna, grzeczna, czyściutka, spokojna w domu i na spacerach) a z drugiej – to pies dla osoby doświadczonej a przynajmniej cierpliwej, gotowej dostosować się do psa i / lub pracować z nim. Sunia jest faktycznie malutka – waży 6 kg. Ma około 3-4 lata. Życie jej nie rozpieszczało. Urodziła się na wsi jako bezdomny pies. Widziała ludzi, żyła blisko nich. Wiedziała, że należy się trzymać na tyle blisko, by się wyżywić i … na tyle daleko, by nie oberwać, by nie dać się złapać. Lata takiego życia odcisnęły wyraźne piętno na jej psychice. Wióreczka to małe, „dzikie” zwierzątko. Jej psie serce mówi: „ludzie są fajni, podejdź, merdaj ogonkiem, lubisz ich”. Jej instynkt mówi: „nie daj się dotknąć, uciekaj, walcz gdy potrzeba”. Wiórka mieszka obecnie w domu tymczasowym w bloku w Warszawie. Faktycznie, jest psem „bezproblemowym”. Zachowuje czystość w mieszkaniu, zawsze czeka na spacer. Nic nie niszczy, grzecznie zostaje sama. Płacze jedynie przez moment, gdy wychodzimy z innymi psami bez niej. Można ją zostawić samą na kilka godzin. Chętnie wychodzi na spacery. Nie ciągnie, nie zaczepia psów ani ludzi. W domu nie absorbuje uwagi. Jest z natury łagodna. W czym więc problem? Sunia nie lubi dotyku, boi się bezpośredniego kontaktu z człowiekiem. Choć cieszy się, gdy wracamy do domu to jej radość jest na odległość. Podbiega, merda, nawet poliże po ręce. Ale nie ma mowy o głaskaniu. Podobnie ze spacerem. Sunia bardzo cieszy się na widok smyczy, chce z nami iść ale sam moment przypinania jest dla niej stresujący. Pozwala na to ale, mówiąc po ludzku „ z zaciśniętymi zębami”. Oczywiście, można ją głaskać, dotykać – ale po pierwsze na spokojnie a po drugie nie sprawia to jej żadnej przyjemności. Wiórka jest zdrowa, zaszczepiona, wysterylizowana. Ale każda kolejna wizyta u weterynarza będzie i dla psa i dla właściciela stresem. Wiórek boi się też „miasta”. Obecnie jest już w stanie chodzić przy ulicach. Ale przejście gdzieś dalej, przez ruchliwe skrzyżowania to na razie zbyt wiele. Nie ma też mowy o komunikacji miejskiej. Zapewne jazda samochodem nie byłaby problemem. Sunia przez ostatnie tygodnie zrobiła ogromne postępy. Gdy do nas trafiła nie było np. mowy o wyjściu na spacer… Przed nią jednak nadal wiele pracy i nauki. I to zadanie dla nowego właściciela. Byłoby cudownie, gdyby kolejne „poziomy wtajemniczenia” mogła zdobywać już ze swoim własnym, prywatnym „ludziem”. Zapewniamy pomoc i porady na każdym etapie po adopcji. Jeśli jesteś w stanie zaakceptować ją taką, jaka jest obecnie i zapewnić jej warunki, w których będzie szczęśliwa – nie musisz nic więcej robić. Jeśli masz dom z ogrodem lub fajne osiedle i samochód to wystarczy, że ją pokochasz. A ona, z czasem, odwzajemni Ci tym samym.