Miał być dom, dom z ogrodem,a w tym domu człowiek. Tylko dla niej.. na zawsze.. Mówiłam jej o tym, tuląc wilgotną, kosmatą mordkę. Była radość z prawdziwego domu i smutek z nieuchronnego rozstania. Jednak adopcja niemłodego psa po przejściach, wymagającego leczenia, być może chirurgicznego, przerosła rodzinę. Soniu, dalej więc będziesz patrzeć z nadzieją na każdego przechodzącego obok człowieka i czekać na krótkie chwile spędzone z tymi, którzy Cię pokochali,ale nie mogą zabrać do swojego domu na stałe. Jak długo jeszcze?