Przeszła piekło, dziś cieszy się życiem. WANDZIA. Poznaj jej historię, a pokonasz ją całym sercem. Wandzia całe życie spędziła w więzieniu. Zamknięta w maleńkim, ciemnym pomieszczeniu – tak małym, że nie mogła normalnie się poruszać. Głodna, chora, zdziczała, przerażona. Przywykła, że człowiek niesie ból. Jej właścicielką była zbieraczka zwierząt. Na szczęście OTOZ interweniował i odebrał jej zrujnowaną, przykurczoną, łysą, ledwie żyjącą Wandzię. Mała nie wiedziała czym jest dotyk, ciepłe słowo od człowieka. Nie znała innych psiaków, trawy, słońca – niczego oprócz bólu, głodu, cierpienia i swojej klatki. Ale to nie koniec! Ta mała psinka to prawdziwa fajterka! Trafiła pod opiekę Fundacji i wykorzystała szansę! Jaka jest dzisiaj? Charakterna, ciekawska, radosna. Chodzi z podniesioną główką i z pasją chłonie wszystko, co pokazuje jej świat! Nowe zapachy, promienie słońca, ciepły i zimny piasek, miękką trawę. Te zwyczajne rzeczy sprawiają, że czupurek jest szczęśliwy. Z apetytem czyści miseczkę. Nie gardzi też smakołykami podawanymi z rąsi. Kocha droczyć się z czterołapymi kolegami. Jej ulubionym sportem jest przeciąganie liny. No, może to za dużo powiedziane. Wandzi wystarczy sznureczek. Tarmosi go ze wszystkich sił i wygrywa nawet z zawodnikami większymi od siebie. Bo mała jest zacięta i trenuje! Kochana, towarzyska, spragniona pieszczot. Uwielbia być blisko człowieka, a najchętniej bezpośrednio pod jego czułą dłonią. Mała wie, czego chce. Aby to uzyskać potrafi się tulić i rozdawać całuski, gramolić się na kolana. Odważna, przebojowa, rozbrajająca. Można przyglądać się jej godzinami. Malutka nie potrzebuje wiele. Wystarczy jej miłość, posłanko i pełna miseczka. Wandzia ma 10 lat. Nie może mieszkać z kotami, małymi zwierzątkami i małymi dziećmi (bywa terytorialna) Przebywa w okolicach Raciborza. Obowiązują procedury adopcyjne (ankieta i umowa).