Oto Wandzia, czasem nazywana też Bezą. Maluszek, kruszynka, mikrusia psinka. Taki słodki potarganiec o wzruszającym spojrzeniu. Nieco koślawy karakanek, potrafiący rozmiękczyć nawet najtwardsze serce. Radosna, pogodna, rozkoszna. Cieszy się każdą minutą życia: tym, że może wyjść na trawę, może na niej pobaraszkować, potarmosić zabaweczkę; że nie jest głodna, że może pobawić się z innymi psiakami, że blisko jest człowiek, który pogłaszcze, utuli, popieści. Dziwne? Dla Wandzi każda z tych normalnych spraw jest nowością. Bo do niedawna jej życie wyglądało inaczej. Całym światem tej psinki było małe, ciemne pomieszczenie, w którym tkwiła przez wiele lat. Zamknięta, uwięziona, wygłodzona, chora. Nie wiedziała, że człowiek może być dobry, nie znała jego dotyku, nie miała pojęcia czym jest wolność i poczucie bezpieczeństwa. Była ofiarą zbieraczki zwierząt, która kolekcjonowała żywe istoty i zamykała je jak przedmioty. Wandzia została kobiecie odebrana interwencyjnie i tak dostała się pod opiekę Fundacji Zwierzęca Polana. Wtedy nie przypominała psa. Pokurczona, łysa, wygłodzona, chora, przerażona. Poddano ją leczeniu i resocjalizacji. To niezwykłe, jak ta suńka rozkwitła! Teraz biega, bawi się, merda ogonkiem i upomina o pieszczoty. Uwierzyła, że może być pięknie! Jest pogodna, radosna, charakterna. Chłonie życie – każdą komórką ciała, każdym nerwem, każdym oddechem! I potrzebuje domu. Prawdziwego, cierpliwego, kochającego pomimo wszystko. Bo Wandzia ma 10 lat, a katusze które przeszła odcisnęły piętno na jej zdrowiu. Dożywotnio chora – walczy i błaga o drugie, lepsze życie. Pokochaj tę kruszynę. Pomóż jej uwierzyć, że to czego teraz doświadcza to nie sen. Przygarniesz ją, chociaż nie jest reprezentacyjnym, młodym psem? Przygarniesz ją, by udowodnić, że człowiek to brzmi dumnie? Obowiązują procedury adopcyjne (ankieta i umowa)